PuYnoON's profile<<<PuYnoON>>>PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
August 28 วันวันที่เป็นอยู่ กลับคืนสู่ที่เก่าตอนนี้เริ่มเข้าสู่ภาวะปกติละ หลังจากที่หยุดกีฬา ม.โลกไปนาน
งานก้เริ่มเข้า หนังสือก้ต้องอ่าน
เผลอแป๊ปเดียว นี่ก้ลงทะเบียนเรียนใหม่ละ
อยากบอกว่าคิดถึงแม่มากมาย เพราะตอนช่วงหยุดอ่ะ เลยนอนดูหนังเกาหลี
กะพ่อกะแม่ทั้งวันเลย
>>> ขุนเอาจนอ้วนขึ้นมากมาย
ตอนมาเรียนใหม่ ๆเพื่อนบอกว่าหนังหุ้มกระดูก ตอนนี้ไขมันหุ้มกระดูกละ
คิดถึงเพื่อนๆมากมาย กลับไปที่ผ่านมาสนุกมาก ได้ไปจุดไฟให้น้อง
อีกอย่างได้ไปเจอ เพื่อนๆ ในกลุ่ม อย่าง ป๋าย ปาม เป๊ก
แล้วก้ที่ลืมไม่ได้ก้คือ มะลิ เลย
ดีใจมาก เพราะไม่ได้เจอมะลิมาหนึ่งปีแล้วหลังจากที่มะลิกลับไปเยอรมัน
แต่น่าเสียดาย เรามีโอกาสเจอกันแค่ 2 วันเอง
วันที่มะลิกลับอ่ะ แล้วโทรมาก่อนขึ้นเครื่อง เรารู้สึกหวิว ๆไงไม่รู้
เราจามได้ว่าตอนที่มะลิกลับไปปีที่แล้ว เราร้องไห้แล้วเราก้รักมะลิมาก
ไม่คิดเลยว่าวันนึงจะมีเพื่อนรักเปนชาวต่างชาติ
แต่มิตรภาพของเราก้ยังอยู่
ตอนนี้งานเยอะ เรียนเยอะ
แต่เราก้ต้องทามได้ เพราะมีคนที่เรารักและรักเรารอเราอยู่
ไม่มีอารายยากเกินไปหรอก...จิงมะ
สักวันต้องเปนของเรา August 07 แอบเหงาเหตุเกิดของความเหงา กับวันเวลาที่ไม่มีวันหยุด
ถ้ามีคนมาถามเราว่า เคยฟังเพลง"แอบเหงา" ของเสนาหอยมั้ย เราคงบอกว่าเคยสิ่
แล้วถ้ามีคนมาถามเราอีกว่าแล้วเคยรู้สึกเหมือนในเพลงป่าว ? เราคงตอบได้เต็มปากเลยว่า
ก้ตอนนี้งัยที่กำลังรู้สึกเหมือนในเพลงเลยแหล่ะ...
ช่วงเวลาตอนนี้กะละอองฝนที่ลงมาไม่หยุด มันก้คงเหมือนกับความรู้สึกของเรา
ที่อยากจะทามอารายเต็มที่ แต่มันไม่กล้าซักที แต่มันก้ทามได้ไม่หยุด
ละอองฝนที่จะสาดเทลงมาเมื่อไหร่ก้ได้ แต่ในเมื่อเมฆมันไม่หนักพอ ก้ไม่มีทางสาดลงมาได้อย่างที่อยากจะสาด
เหมือนกับเราที่จะทามอารายเมื่อไหร่ก้ได้ แต่มีอารายบางอย่างในบางครั้งที่ยังไม่เพียงพอ เลยยังทำไม่ได้
อารายน่ะหรอที่ยังไม่พอ?
ความรู้สึกที่ยังขัดกับตัวเองงัย
ทุกวันนี้มีเพื่อนฝูงรายล้อม มีคนที่รักเรามากมาย แต่ทามมัยอ่ะ?
ทามมัยบางครั้งเราถึงเศร้าได้ ท่ามกลางผู้คนที่ มองเราด้วยรอยยิ้ม
เพราะอารายน่ะหรอ....เพราะยังมีอารายบางอย่างที่เราคิดว่ามันยังมาไม่ถึงทั้งที่เราอยากจะได้มันงัย
ตอนนี้เรามีมันอยู่ เรามีสิ่งที่เราต้องการ แต่ที่มาของมันเรายังไม่แน่ใจกับที่มาของสิ่งที่เราต้องการซักเท่าไหร่
เราตั้งใจ เราพร้อมที่จะทามทุกอย่าง แต่ อนาคตกะความฝันของเรามันคือสิ่งที่มันทรมานในใจ
เส้นทางบางอย่างมันคือขวากหนามที่ยากแสนยากที่จะเดินไป แต่เราก้ยิ้มได้กะน้ามตาทุกครั้งที่เราเดิน
เราเอาคำว่ารอคอยอนาคตมาเปนแรงบรรดาลใจให้เดินก้าวต่อไป
เรื่องราวของมิตรภาพ จากอดีตถึงปัจจุบัน มันเปนแรงผลักดันให้เราเดินให้สำเร็จ
ทุกวันนี้เรามีคนที่เรารัก และ รอคอยเราอยู่
แต่....
อนาคตมันคือสิ่งที่เรารอคอยมันที่สุด มันเคยเกิดขึ้นกะเวลาไม่กี่ชั่วโมง ไม่กี่วินาที
มันเปนเรื่องดีนะที่มันเคยเกิด แต่ไม่รู้ว่ามันจะมีอีกมั้ย
มันมีแต่ความรอคอยที่ทรมาน กะรอบยิ้มในเวลาที่นึกถึงมัน
อยากจะย้อน และอยากจะเดินต่ออย่างรวดเร็ว
ความเหงาที่ซัดสาดเข้ามามันจะได้จางหายไป
การรอคอยจะได้มาถึงซักที
เส้นทางของตัวเล็กมันไม่มีวันหยุด
แล้วตัวใหญ่ล่ะจะเดินมันไปบ้างหรือป่าว
คนเราไม่ว่าจะตัวเล็กหรือตัวใหญ่ก้ต้องเดินไปพร้อมกัน
มี 1 เดินก้าว ก้ต้องมี 2 ที่จะเดินตามเสมอ
มีคนตัวเล็ก ก้ต้องมี ตัวใหญ่ไว้อยู่เคียงข้าง
แล้ววันนึง ก้จะเดินถึง 10 พร้อมกัน
แต่ถ้า เปนคน ๆเดียวที่เดินไป
ทุกอย่างก้จะรายล้อมกับความเหงา แล้วก้ไม่มีวันจะมาถึง แล้วคนที่เดินไปก่อน จะเปนการเดินที่ทุกทรมานที่สุด
เพราะความเหงาที่เดินตามไปมันจะแทรกซึมเข้าไปในใจมากขึ้นทุกที
|
|
|
