PuYnoON 的个人资料<<<PuYnoON>>>照片日志列表更多 ![]() | 帮助 |
<<<PuYnoON>>>หยุดๆชีวิตหยุดกับคนนี้ แม้ว่าคัยจะดีสักแค่ไหน 9月13日 ความรักที่มีตัวตนสิ่งที่เป็นตัวตน
" รักคนที่เค้ารักเราดีกว่า" จะได้ไม่ต้องมาเจ็บงัยล่ะ
แล้วตกลงเราจะเลือกคัย???
แต่ในขณะเดียวกัน ถ้าเรากถามกลับไปว่า ถ้าเราเองเลือกคนที่เรารัก และคนนั้นก้รักเราล่ะ จะดีกว่ามั้ย???
ก้คงตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า ดีสิ่
นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้วมันก้ดีนะ ถ้าเปนแบบนี้
ในกรณีที่ 2 ในเมื่อมีคนที่รักเรา แล้วเราก้รักเค้า ทั้ง 2 คน แล้วคุณจะเลือกคัย
ก้จะต้องมีคำพูดต่อไปว่า แต่เค้าคนนั้นก้เปนคนดีนะ คนดี ๆ มารักมัยไม่เลือกล่ะ
ในขณะเดียวกันเราก้ต้องตอบว่า แต่คนรักกับคนดีไม่เหมือนกันนะ
แต่ถ้าทั้ง 2 คนเป็นคนดีทั้งคู่ล่ะ แล้วคุณจะทำยังไง???
สำหรับเรา เหตุการณ์แบบนี้มันมักเกิดขึ้นเสมอถ้าจะต้องได้พบเจอกับสิ่งใหม่ ๆ (ในเมื่อก่อนนะ)
แต่ปัจจุบันนี้คุณลองคิดดูสิ่ ลองมองสิ่งต่าง ๆที่อยู่รอบตัวคุณ แล้วลองทบทวน
ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาคุณมีชีวิตอยู่ได้ทุกวันนี้จากคัย ที่อยู่ข้าง ๆคุณ
ให้กำลังใจ อยู่เคียงข้างคุณมาโดยตลอด
สิ่งที่ทามให้ต้องเกิดทั้ง 2 กรณีที่ผ่านมามันมักจะเกิดจากความหลงในเวลาไม่กี่นาที แล้วซักพักมันก้หายไป
แต่ ณ วันนี้คำตอบของสิ่งที่แท้จริงคงทำให้คุณได้รับรู้
นั่นคือ ความจริงและความมีตัวตนที่เปนอยู่
เค้าคนนั้นคือสิ่งที่มีตัวตนและอยู่เคียงข้างเราเสมอ
ไม่ต้องคิดกับสิ่งที่ผ่านมาและผ่านไป แต่คิดถึงตัวตนที่เปนอยู่ในปัจจุบัน
นั่นคือคำตอบของทั้งหมด
ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเปนงัย เราต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุด วันข้างหน้าจะเปนยังไง
ขอให้มองในวันนี้
เพราะโชคชะตาและอนาคตมันเป็นสิ่งที่ไม่มีคัยรู้
แต่ที่รู้วันนี้คือ ช้านร๊ากเทอร์เสมอนะที่ร๊ากกก
8月28日 วันวันที่เป็นอยู่ตอนนี้เริ่มเข้าสู่ภาวะปกติละ หลังจากที่หยุดกีฬา ม.โลกไปนาน
งานก้เริ่มเข้า หนังสือก้ต้องอ่าน
เผลอแป๊ปเดียว นี่ก้ลงทะเบียนเรียนใหม่ละ
อยากบอกว่าคิดถึงแม่มากมาย เพราะตอนช่วงหยุดอ่ะ เลยนอนดูหนังเกาหลี
กะพ่อกะแม่ทั้งวันเลย
>>> ขุนเอาจนอ้วนขึ้นมากมาย
ตอนมาเรียนใหม่ ๆเพื่อนบอกว่าหนังหุ้มกระดูก ตอนนี้ไขมันหุ้มกระดูกละ
คิดถึงเพื่อนๆมากมาย กลับไปที่ผ่านมาสนุกมาก ได้ไปจุดไฟให้น้อง
อีกอย่างได้ไปเจอ เพื่อนๆ ในกลุ่ม อย่าง ป๋าย ปาม เป๊ก
แล้วก้ที่ลืมไม่ได้ก้คือ มะลิ เลย
ดีใจมาก เพราะไม่ได้เจอมะลิมาหนึ่งปีแล้วหลังจากที่มะลิกลับไปเยอรมัน
แต่น่าเสียดาย เรามีโอกาสเจอกันแค่ 2 วันเอง
วันที่มะลิกลับอ่ะ แล้วโทรมาก่อนขึ้นเครื่อง เรารู้สึกหวิว ๆไงไม่รู้
เราจามได้ว่าตอนที่มะลิกลับไปปีที่แล้ว เราร้องไห้แล้วเราก้รักมะลิมาก
ไม่คิดเลยว่าวันนึงจะมีเพื่อนรักเปนชาวต่างชาติ
แต่มิตรภาพของเราก้ยังอยู่
ตอนนี้งานเยอะ เรียนเยอะ
แต่เราก้ต้องทามได้ เพราะมีคนที่เรารักและรักเรารอเราอยู่
ไม่มีอารายยากเกินไปหรอก...จิงมะ
สักวันต้องเปนของเรา 8月7日 แอบเหงาเหตุเกิดของความเหงา กับวันเวลาที่ไม่มีวันหยุด
ถ้ามีคนมาถามเราว่า เคยฟังเพลง"แอบเหงา" ของเสนาหอยมั้ย เราคงบอกว่าเคยสิ่
แล้วถ้ามีคนมาถามเราอีกว่าแล้วเคยรู้สึกเหมือนในเพลงป่าว ? เราคงตอบได้เต็มปากเลยว่า
ก้ตอนนี้งัยที่กำลังรู้สึกเหมือนในเพลงเลยแหล่ะ...
ช่วงเวลาตอนนี้กะละอองฝนที่ลงมาไม่หยุด มันก้คงเหมือนกับความรู้สึกของเรา
ที่อยากจะทามอารายเต็มที่ แต่มันไม่กล้าซักที แต่มันก้ทามได้ไม่หยุด
ละอองฝนที่จะสาดเทลงมาเมื่อไหร่ก้ได้ แต่ในเมื่อเมฆมันไม่หนักพอ ก้ไม่มีทางสาดลงมาได้อย่างที่อยากจะสาด
เหมือนกับเราที่จะทามอารายเมื่อไหร่ก้ได้ แต่มีอารายบางอย่างในบางครั้งที่ยังไม่เพียงพอ เลยยังทำไม่ได้
อารายน่ะหรอที่ยังไม่พอ?
ความรู้สึกที่ยังขัดกับตัวเองงัย
ทุกวันนี้มีเพื่อนฝูงรายล้อม มีคนที่รักเรามากมาย แต่ทามมัยอ่ะ?
ทามมัยบางครั้งเราถึงเศร้าได้ ท่ามกลางผู้คนที่ มองเราด้วยรอยยิ้ม
เพราะอารายน่ะหรอ....เพราะยังมีอารายบางอย่างที่เราคิดว่ามันยังมาไม่ถึงทั้งที่เราอยากจะได้มันงัย
ตอนนี้เรามีมันอยู่ เรามีสิ่งที่เราต้องการ แต่ที่มาของมันเรายังไม่แน่ใจกับที่มาของสิ่งที่เราต้องการซักเท่าไหร่
เราตั้งใจ เราพร้อมที่จะทามทุกอย่าง แต่ อนาคตกะความฝันของเรามันคือสิ่งที่มันทรมานในใจ
เส้นทางบางอย่างมันคือขวากหนามที่ยากแสนยากที่จะเดินไป แต่เราก้ยิ้มได้กะน้ามตาทุกครั้งที่เราเดิน
เราเอาคำว่ารอคอยอนาคตมาเปนแรงบรรดาลใจให้เดินก้าวต่อไป
เรื่องราวของมิตรภาพ จากอดีตถึงปัจจุบัน มันเปนแรงผลักดันให้เราเดินให้สำเร็จ
ทุกวันนี้เรามีคนที่เรารัก และ รอคอยเราอยู่
แต่....
อนาคตมันคือสิ่งที่เรารอคอยมันที่สุด มันเคยเกิดขึ้นกะเวลาไม่กี่ชั่วโมง ไม่กี่วินาที
มันเปนเรื่องดีนะที่มันเคยเกิด แต่ไม่รู้ว่ามันจะมีอีกมั้ย
มันมีแต่ความรอคอยที่ทรมาน กะรอบยิ้มในเวลาที่นึกถึงมัน
อยากจะย้อน และอยากจะเดินต่ออย่างรวดเร็ว
ความเหงาที่ซัดสาดเข้ามามันจะได้จางหายไป
การรอคอยจะได้มาถึงซักที
เส้นทางของตัวเล็กมันไม่มีวันหยุด
แล้วตัวใหญ่ล่ะจะเดินมันไปบ้างหรือป่าว
คนเราไม่ว่าจะตัวเล็กหรือตัวใหญ่ก้ต้องเดินไปพร้อมกัน
มี 1 เดินก้าว ก้ต้องมี 2 ที่จะเดินตามเสมอ
มีคนตัวเล็ก ก้ต้องมี ตัวใหญ่ไว้อยู่เคียงข้าง
แล้ววันนึง ก้จะเดินถึง 10 พร้อมกัน
แต่ถ้า เปนคน ๆเดียวที่เดินไป
ทุกอย่างก้จะรายล้อมกับความเหงา แล้วก้ไม่มีวันจะมาถึง แล้วคนที่เดินไปก่อน จะเปนการเดินที่ทุกทรมานที่สุด
เพราะความเหงาที่เดินตามไปมันจะแทรกซึมเข้าไปในใจมากขึ้นทุกที
7月19日 ถนนแห่งความฝันกะการเดินทางที่เหน็ดเหนื่อยการเดินทางที่แสนยาวไกล
เฮ้ย!!! เหนื่อยว่ะช่วงนี้ ไหนจะงาน ไหนจะเรียน ไหนจะสอบ
แต่ทั้งหมดนี้เราเลือกที่จะมาเจอมันเองนี่หน่า...
แต่จะบอกว่ามีความสุขนะ ได้ทามที่อยากทามอ่ะ โครต HAP เลย
เมื่อวันอาทิตที่ผ่านมาไปดูแฮร์รี่ ก้เหอะๆ ให้สีปอนด์ออกแบบงาน ART ให้อ่ะ
แบบว่าภาพที่เปนตัวเรา ขำดีอ่ะ + 555 แอ๊พถ่ายรูปเปนของตัวเองด้วย
(งัยก้ดูรูปได้นะ...โชว์ไว้ละ)
แบบว่ามีติวเตอร์ดีอ่ะ พองานออกมาก้พอทนนะ คล้ายๆอ่ะ
แบบว่าใจนึกขำๆตอนวาดเลยวาดเส็ดด...น่ารักดี
แล้วเมื่อวานนะ present งาน ENG อ่ะ เรื่องการเปรียบเทียบ
โครตฮาเลยอ่ะ นึกรายไม่รู้เค้า present มีแต่มือถือกัน เราอ่ะดิ่ เล่นไปเปรียบเทียบผ้าอนามัย
ระหว่าง โมเดส กะ โซฟี ขำตายเลยอ่ะ
>>> แต่นึกแล้วนึกสงสารเพื่อนผู้ชายอ่ะ หน้าตอน present ซีดไปเลยทีเดียว
แต่ที่สำคัญนะ เรื่องที่ยากทีสุดสำหรับเรา เราทามได้แล้ว ทามได้จิงๆ แบบงงเลย
วันนี้เรียนการเขียนอ่ะ อาจารย์ให้เราแปลบทความภาษาอังกฤษ
แล้วต้องเรียบเรียงเปนภาษาที่สวยงามอ่ะ>>เหมือนนักเขียนหนังสือแปลอ่ะ
ซึ่งงานเขียนเปนงานที่ยากสำหรับเรามาก เพราะเราเขียน สคลิปพูดดีนะ แต่สคลิปภาษาหนังสืออ่ะ ไม่เก่งเลย
ที่จิงเครียดมาก ตอนได้งานอ่ะ เลยไปหาเดินเล่นแล้วตื่นมาทามตอนเที่ยงคืนถึงตี 4
แต่ผลออกมาวันนี้อาจารย์ชมเรากะเมย์ว่าเขียนดีมาก
>>> เมย์อ่ะ ยกไว้เลย เก่งเรื่องการเขียนอยู่แล้ว
แต่เราไม่เคยคิดเลยว่าจะทามได้ ...เครียดแทบตาย(ตอนแรกอ่ะ)
แต่!!! ตอนนี้หายเหนื่อยละกะผลงานที่ออกมา
ตอนนี้ก้เหลือแต่อ่านหนังสือสอบ ถนนสายใหญ่อีกสายนึงเลย
รถก้เยอะ ต้องข้ามอย่างระมัดระวัง ด้วยตัวของเราเอง
เราต้องอ่านหนังสืออีกเยอะ แต่เราก้ต้องพยายามให้ถึงที่สุด
เพราะปลายทาง รอเราอยู่
แล้วปลายทางนั้นก้มีคนคอยรอรับเราอีกมากมาย
เราต้องไม่ทามให้ทุกคนที่รักเราผิดหวัง โดยเฉพาะแม่
Ps.ขอบคุณแม่นะคะที่เปนกำลังใจให้นุ่นมาโดยตลอด
ขอบคุนสีปอนด์ที่ช่วย ให้เราข้ามถนนได้ปลอดภัยขี้
ขอบคุณอาจารย์ษิธูนะคะ กะคำพูดที่ว่า "นุ่น...นู๋อย่าเพิ่งท้อกะวงการทีวีนะลูก"
ขอบคุนเพือนๆที่คอยเติมน้ำมันให้
ขอบคุนพี่ปอ พี่ตุ๊กตา พี่โย พี่กบ พี่บอย นะคะที่เข้าใจนุ่น
+++ดูแลตัวเองด้วยนะทุกๆคน
ตั้งใจอ่านหนังสือกันด้วยจะสอบแล้วนะ
เออ!!!อยากเจอมะลิแล้วอ่ะ บ๊ายบาย
ตัวใหญ่กะตัวเล็ก>>>เรื่องราวแห่งโลกอนาคต
กะเส้นทางแห่งความฝัน 7月9日 ชีวิตที่ต้องเดินตามหาความฝันชีวิตกะการดิ้นรน
เฮ้ย!!! เหนื่อยว่ะ วันนี้สอบตั้งแต่เช้าเลย
สอบลีลาศ แล้วก้สอบพูดตอนเย็นด้วย ความเป็นเราอ่ะเนอะ ไม่เคยรู้สึกว่าทามได้ดีซักครั้ง
แต่อาจารย์ก้ว่าดีนะ...อาจเปนเพราะเราเครียดเรื่องที่เราเปนพิธีกรภาคสนามแหล่ะ
เรารู้สึกว่าเรายังอ่อนหัด ทามอารายไม่ได้ดีซักอย่าง
วันนี้ ปามมามอด้วย อ่าๆๆก้รู้สึกดีนะ ไม่ได้เจอเพื่อนตั้งนาน>>> ขอบใจนะที่ไม่ลืมกัน
ก้เราอ่ะเพิ่งกลับจากโคราช แล้วก้มาถึงมอ 7 โมงช้าว
เราต้องกลับไปคิดงานที่บ้านอ่ะ หลังจากที่ไปแกรมมี่วันนั้นแล้วได้ข้อมูลมาทามงานไม่ครบ
คิดถึงแม่อ่ะ คิดว่าที่บ้านน่าจะเปนที่ชาร์ตแบตได้ดีที่สุด
เลยกลับบ้านอย่างไม่รีรอ
แต่ดีนะว่าวันที่ไปแกรมมี่อ่ะ ได้คุณครูโฟ๊คไปเปนติวเตอร์ พิธีกรอ่ะ
แถมยังได้ข่าวดีจากคุณอาปรัชญาอีกด้วย
ไม่รู้นะว่าจะมีคัยที่เค้ามีโอกาสอย่างงี้มั้ย
มีคัยหลายคนบอกว่าเราโชคดี แต่เราก้ไม่อยากเหลิงอ่ะ
เราอยากทามมันให้ดีที่สุดมากกว่า
เราดีใจมากเลยที่วันนี้เราได้เรียนในสิ่งที่เปนเรา
ถ้าวันนี้เราเรียนเภสัชนะ ไม่เราก้แม่ต้องมานั่งเครียดตายแน่ๆเลย
>>> แม่คะ นุ่นจะตั้งใจทามให้ได้นะ
พรุ่งนี้มะลิก้มาละ ตั้งหน้าตั้งตาคอยเปนที่สุดเลย...คิดถึงมาก
คิดถึงตัวใหญ่ของตัวเล็กจังเลยอ่ะ...ตั้งใจทามงานนะ
นุ่นจะตั้งใจทามทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อคนที่เรารักแล้วก้รักเรา
7月1日 หลังจากไม่ได้อัพมาเป็นชาติห่างหายไปน๊านนาน
รู้สึกว่าไม่ได้ยุ่งกะ space นี้มานานมากละ ล่าสุดรู้สึกจะเปนว่าตั้งแต่วันเกิดเราปีที่แล้ว( ขึ้นม. 6 )อ่ะ...จนตอนนี้เรียนปี 1 ละ
ไม่รู้นึกอารายเลยอยากอัพ คิดว่าช่วงนี้อยากหาอารายทามไปด้วยมากกว่า แต่งานที่เข้ามาก้โครตเยอะเลย
ไม่รู้จามทามงัยดี คิดถึงบ้านด้วย >>> คนไม่เคยจากบ้านหนิ่
แต่ก้ดีใจนะได้เรียนที่เปนตัวเองอ่ะ ดีที่สุดละ เลยไม่ค่อยคิดอารายมาก
แต่ที่รู้คือจะมาอัพบ่อย ๆ ละกัน
งัยก้ฝากเม้นกันด้วยนะ...thx""
I like it>>>
|
|||||||||||||||||||||||||||
|
|